بررسي شيوع افسردگي در بيماران دياليزي در ايران (1392-1378): يك مطالعه سيستماتيك و متاآناليز

Prevalence of Depression in Dialysis Patients in Iran (1998- 2013): A Systematic Review and Meta-analysis

سابقه و هدف: بيماري نارسايي مزمن كليوي تخريب پيشرونده و برگشت ناپذير عملكرد كليوي است. درمان اصلي اين بيماري دياليز و در نهايت پيوند كليه است، اما خود عمل دياليز فرايندي تنش زا و استرس آور است و سبب بروز افسردگي در بيماران دياليزي مي‌شود. اهميت شناسايي و بررسي افسردگي در بيماران دياليزي تا بدان جاست كه در صورت عدم شناسايي و درمان افسردگي، فرد دچار اختلال تغذيه، ضعف سيستم ايمني بدن، عدم رعايت رژيم درماني، افزايش شدت بيماري شده و در نهايت ممكن است باعث اقدام به خودكشي شود. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر با روش متاآناليز انجام شد. با استفاده از سازكارهاي جستجو در پايگاه هاي SID ،ScienceDirect و PubMed مقاله هاي مرتبط با موضوع جستجو گرديد و هم‌چنين فهرست منابع مقاله‌هاي شناسايي شده براي يافتن مقاله‌هاي بيش‌تر مرور شد. ناهمگني مطالعات با استفاده از شاخص 2I بررسي شد و داده هاي آن‌ها با استفاده از نرم افزار،comprehensive meta analysis تحليل گرديد. يافته‌ها: در 19 مقاله مورد بررسي، ميزان شيوع كلي افسردگي در بيماران دياليزي در ايران در مجموع، 63 درصد (56-70 درصد: فاصله اطمينان 95 درصد) برآورد شد. بيش‌ترين شيوع افسردگي 93 درصد (83-97 درصد: فاصله اطمينان 95 درصد) در سنندج در سال 1389 مي‌باشد و كم‌ترين شيوع افسردگي 28 درصد در تهران سال 1388 (19-40 درصد: فاصله اطمينان95 درصد) مي‌باشد. استنتاج: در بررسي متاآناليز يافتيم كه شيوع افسردگي در بيماران دياليزي در ايران نسبت به كشورهاي توسعه يافته بالااست. بنابراين پيش نهاد مي‌شود غربالگري جهت تشخيص زودرس افسردگي در اين گروه از بيماران همگام با ساير اقدامات درماني و تشخيصي انجام شود.

Background and purpose: Patients with chronic renal failure suffer from progressive and irreversible destruction of renal function. Dialysis is the main treatment and eventually a kidney transplant may help the patients. However, the dialysis process is stressful and may cause depression in dialysis patients. Delay in diagnosis and treatment could result in nutrition disorder, low immune function, Nonadherence to dietary protocols, increased disease severity, and consequently committing suicide. This study aimed at identifying and assessing the level of depression in dialysis patients in Iran over a period of one decade. Materials and methods: A meta-analysis was performed for relevant articles in Persian and English Scientific databases including SID, ScienceDirect and PubMed. Reference lists of identified articles were reviewed for additional articles. Heterogeneity of study was checked using I2 index. Data were analyzed using the Comprehensive Meta-analysis (CMA) software. Results: The overall prevalence of depression in dialysis patients in Iran was 63% (95% Cl 56%- 70%) during 2003-2013. The highest prevalence of depression was recorded in Sanandaj in 2010, 93% (95% Cl: 83%-97%) and the lowest prevalence of depression was found in Tehran in 2009, 28% (95% Cl: 19%-49%). Conclusion: The prevalence of depression in dialysis patients in Iran was found to be higher than that of the developed countries. Therefore, screening for early detection of depression in dialysis patients, along with other diagnostic and therapeutic measures is of great benefit in reducing the consequences of depression.