پژوهشي در اصول و تكني كهاي جرّاحي دستگاه تناسلي در طبّ دوره اسلامي (از قرن سوّم تا دوازدهم هجري)

دانش جرّاحي اسلامي، يكي از نقاط عطف در تمدّن اسلامي است. هدف از اين پژوهش، يافتن اصول و تكني كهاي ثابتِ ب هكاررفته توسّط جرّاحان مسلمان، از قرن سوّم تا دوازدهم هجري است. روش پژوهش، توصيفي- تحليلي با تطبيق نمونه هاست و مقاله رويكردي تاريخي دارد. نتايج مشخّص كرده است كه برخي اصول و تكنيك هاي ثابت در اين مقطع زماني از شرق تا غرب جهان اسلام مورد پذيرش و متداول بوده است. جرّاحان شناختي واضح و متمايز از انواع بيمار يهاي دستگاه تناسلي داشته اند. احتياط، ترميم و درمان، جلوگيري از خونريزي و بخيه زدن، همزمان با آشنايي تخصّصي با داروهاي تركيبي و گياهان دارويي، اصول اساسي جرّاحي اسلامي بوده است. تكني كهاي جرّاحي نيز، شامل: داغ كردن، قطع كردن و شكافتن بوده است. درتمام اين مراحل، آشنايي تخصّصي با طيف متنوعي از ابزارهاي جرّاحي و تكنيك استفاده از آن ها، همچون: داغه، قيچي، قلّ ب و چاقو كاملاًضروري بود.