روابط بينامتني ديني در قصيده ي «ثوره في الجحيم» جميل صدقي زهاوي

بينا متني شيوه اي از نقد متون است كه ارتباط ميان آثار ادبي را روشن مي سازد، بر اساس اين نظريه، متن، نظامي بسته و مستقل نيست و هر متني خواسته يا ناخواسته با متون ديگر، نوشته و خوانده مي شود؛ بنابراين متن هاي ادبي بسته به خلاقيت ذهن نويسنده در عين تاثيرپذيري از متون پيشين با دگرگوني در آن ها و هنجارشكني و رويكردهاي هنري تازه، آفريده مي شوند. اين پژوهش در پي آن است تا براساس نظريه ي بينامتني، خوانش جديدي را از قصيده ي «ثوره في الجحيم» جميل صدقي زهاوي، شاعر معاصر عراقي، مطرح كند؛ بنابراين پس از تبيين بينامتني و اهميت آن در نقد ادبي و فهم متون، براساس شيوه ي تحليل محتوا به بررسي روابط بينامتني قصيده مي پردازد. بررسي هاي صورت گرفته در اين پژوهش، نشان مي دهد كه واژگان و مضامين ديني و قرآني، اولين بناي ساختار فكري زهاوي در سرودن اين قصيده بوده است و شاعر با استفاده‌ي آگاهانه از اين واژگان و مضامين و درهم تنيدگي ماهرانه‌ي متن غايب و حاضر تاثير فراواني بر مخاطب داشته است. زهاوي در اين قصيده با برقراري تعامل و تفاعل بين واژگان ديني و قرآني و ياري گرفتن از نفي كلي يا حوار، معناي متن غايب را در قصيده ي خود مي آورد.