بررسي انسجام و پيوستگي در سوره ي صف با رويكرد زبان شناسي نقش گرا

مقولهي انسجام، يكي از مباحث مورد توجه زبانشناسان ازجمله زبانشناسان نقشگرا در تحليل گفتمان است. از نظر آنان تحليل گفتمان عبارت است از مطالعه و بررسي ارتباط، همبستگي و پيوندهاي موجود ميان جملهها در گفتمانهاي نوشتاري و كلامي. به ديگر سخن، نكتهي مهم در چنين تحليلي، مفهوم انسجام و چگونگي پيوند معاني جملهها يا گزارهها در يك گفتمان است. با مروري بر پيشينهي پژوهشهاي قرآني، معلوم ميشود كه مسئلهي انسجام در قرآن نيز از ديرباز مورد توجه انديشمندان و پژوهشگران قرار داشته است؛ بهعنوان نمونه برخي از آنان، پديدهي انسجام در قرآن را از خلال پژوهش در نظم قرآن، تحليل و بررسي كردهاند كه از آن جمله ميتوان به نظريهي نظم عبدالقاهر جرجاني اشاره كرد. در پژوهش حاضر با رويكرد زبانشناسيِ نقشگرا و به روش توصيفي- تحليلي و آماري، به بررسي كمي انسجام و پيوستگي براساس الگوي انسجام و پيوستگي حسن( 1984 ) و همچنين هليدي و حسن ( 1985 ) در سورهي مباركهي پرداخته شده و با بهكارگيري روشي علمي و نه صرفاً نظري، اين نتيجه به دست آمده كه اين سوره، « صف » باوجود داشتن تنوع مضمون، از انسجام و پيوستگي بالايي برخوردار است