مقدمه اي بر مفهوم توسعه پايدار در مهندسي راه و حمل و نقل، با تكيه بر حفظ محيط زيست

از نیازهای مهم برای كشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، ایجاد سیستم حمل و نقل كامل، منظم، گسترده و كارآمد میباشد. پروژه های راه سازی و حمل و نقل، در عصر حاضر از اجزا مهم و اصلی زندگی نوین و توسعه كشورها به شمار می روند . افزایش بیش از حد جمعیت و گسترش جوامع شهری در كشورهای مختلف، توسعه بخش های مختلفی نظیر كشاورزی و صنعت را موجب گردیده كه این امر نیز به نوبه خود، ایجاد و توسعه هر چه بیشتر شبكه های حمل و نقل را باعث شده است . هر توسعه ای به خصوص توسعه در صنعت حمل و نقل دارای یك سری خصوصیات و ویژگیهای مهم منفی میباشد كه در كنار ویژگیهای مثبت پروژه توسعه، باید در نظر گرفته شود تا توسعه ما حالتی پایدار پیدا كند. لذا به منظور احداث، نگهداری، تعمیر و بهره برداری این پروژه ها باید كلیه اثرات مطلوب یا نامطلوب اقتصادی - اجتماعی و زیست محیطی شناسایی و لحاظ گردند. در صورتی كه ارزیابی اثرات زیست محیطی و امكان سنجی مناسبی برای توسعه پروژه های راه سازی و حمل و نقل صورت گرفته شود، توسعه دارای اثرات مطلوبی بر اقتصاد منطقه ای و ملی خواهد بود؛ اما درغیر این صورت و در صورتی كه ارزیابی ها ناقص و نامناسب باشد ممكن است دارای اثرات منفی بر محیط طبیعی، جانوری، گیاهی و اكولوژی منطقه و همچنین دارای انواع اثرات احتمالی بر محیط زیست انسانی، محیط های آب، خاك و هوا باشد. در این مقاله ضمن بیان مفهوم ارزیابی اثرات زیست محیطی و مكان یابی در پروژه های توسعه، اثرات مخرب زیست محیطی ناشی از پروژه های حمل و نقل ارزیابی(مناسب) نشده مورد بررسی قرار گرفته است