تبيين تناسبات طراحي در فضاهاي مسكوني روستايي بر اساس الگوهاي پايدار در اقليم گرم و خشك ( نمونه مورد مطالعه: شهرستان ورامين)

سوخت هاي فسيلي در طبيعت طي صدها هزار سال تكوين يافته اند كه در مقايسه با ميزان مصرف قابل بازسازي نيستند و متاسفانه تمدن جديد روش زندگي را بر اساس آن بنا كرده است. در بحث توسعه پايدار، توجه مجدد به امر طراحي اقليمي و بازگشت به معماري و شهرسازي بومي با بهره وري از تكنولوژي همگون با محيط زيست مطرح ميگردد؛ چراكه در اين نوع طراحي با استفاده حداكثر از انرژي هاي پاك و همسازي با شرايط اقليمي، ضمن تأمين شرايط آسايش انسان و كمترين دخل و تصرف در طبيعت، صرفه جويي در مصرف انرژي و حفظ محيط زيست سالم براي نسل هاي آينده ممكن مي شود. لذا دو اصل را مي توان در دستور كار اين بخش قرار داد: حداقل استفاده از سوختهاي فسيلي، حداكثر استفاده از انرژي هاي تجديد پذير با توجه به الگوهاي معماري بومي در اقليم گرم و خشك و تدوين الگويي جهت كاربري مسكوني در اين اقليم. بنابراين اصول طراحي بومي گامي است به سوي پايداري.در اين مقاله به بررسي راهكارهاي الگوهاي معماري بومي در اقليم گرم و خشك به طور خاص در دو روستاي شهرستان ورامين به روش توصيفي تحليلي پرداخته مي شود كه در جهت طراحي ساختمان مسكوني توام با نيازهاي انسان امروزي است و موجبات آسايش ساكنين آن را فراهم مي نمايد و از نظر صرفه جويي مصرف انرژي كار آمد است.