بررسي تطبيقي دو داستان «روزنامه ديواري مدرسه ما» و «نمكوه»

قصه هاي عاميانه، جلوگاه فرهنگي است و بخش مهمي از ادبيات داستاني ما را دربر مي گيرد. از اين ديدگاه، آثار علي اشرف درويشيان وهوشنگ مرادي كرماني حائز اهميت و توجه اند. هر دو نويسنده، در زماني زندگي كرده اند كه شرايط اقتصادي - اجتماعي فئودالي بر جامعه حاكم بوده و بازتاب آن در آثارشان كاملا هويداست. هر دو واقع گرا و منتقد هستند و براي بيان مشكلات جامعه ي خود تقريبا سبك مشابهي دارند. در داستانهاي «روزنامه ديواري مدرسه ما» و «نمكو» قهرمانان داستان كودكان و نوجواناني هستند كه با مصائب فراواني دست به گريبانند. نويسنده در اين مقاله كوشيده است پس از ارائه خلاصه دو داستان، به مقايسه ي عناصر داستاني در اين دو اثر پرداخته و با ارائه نقدي توصيفي - تحليلي به ذكر عناصر داستان ها بسنده مي كند.