نقش بزرگان عرفان اسلامي در وحدت اقوام و تلطيف مذاهب (با تاكيد بر ديدگاه مولوي)

بي ترديد عارفان بزرگ اسلامي به ويژه شاعران و نويسندگان عارف كه بزرگ ترين الگوهاي تاريخ ساز عرفان و تمدن ايراني و اسلامي در تاريخ و فرهنگ ايران بوده اند ، از پيشروان تفكر انسان دوستي، اخوت و اتحاد اسلامي تلطيف و تقريب مذاهب در دنياي اسلام بوده و انديشه هاي ناب وحدت بخش آن ها در آثار تابناكشان درخششي ويژه داشته و نگاره اي قابل تحقيق است و در اين رويكرد، مولوي جايگاه خاصي دارد و نوعي نگاه عميق به سنت اسلامي، ادبي و عرفاني فرهنگ اصيل خويش است كه با تأكيد بر ديدگاه هاي وحدت بخش و پيوند مذاهب و اديان آثار عرفاني چون مثنوي صورت گرفته و مي توان به نوجويي و تازگي هاي مطابق با نياز امروز دست يافت. در اين مقاله ي كوتاه با روش توصيفي - تحليلي، سعي شده است اشارات شاعران عارف به ويژه مولانا بر اساس تمثيلات و تاويل هاي آن ها در دو موضوع همزيستي مسالمت آميز در سايه ي اتحادو دوري از تعصب وخودخواهي، بررسي و راهكارهاي شفا بخش كشف و در اختيار پويندگان تحقيق در آموزه هاي عرفاني و جويندگان مشرب اتحاد اسلامي و اخوت ديني قرار گيرد.