تحليل عنصر شخصيت در بيست داستان اول هزار و يك شب

ادبيات داستاني بخش مهمي از آثار ادبي است، به همين خاطر انتخاب و گزينش شخصيت يا شخصيت هاي مناسب، با صفات و خصال و توانايي هاي ويژه خود، از جملة فنون تأمل برانگيز در داستان پردازي است. يكي از متون ادبي كه اهميت بسياري در ادب فارسي از جنبة داستاني دارد، كتاب هزار و يك شب است كه پر از افسانه ها و داستان هايي است كه به تمدن كهن ايراني برمي گردد. مقالة حاضر به بررسي شخصيت و شخصيت پردازي در اين كتاب پرداخته و نتايج حاصل نشان مي دهد كه در هزار و يك شب با انواع گوناگوني از شخصيت رو به رو هستيم. البته مي توان گفت بيشتر شخصيت هاي اين كتاب از نوع ايستا هستند و تحولي در روحيات آنها مشاهده نمي شود. اما از آنجا كه داستان هاي هزار و يك شب اغلب تعليمي هستند و براي انتقال پند و نكته هاي ظريف خلق شده اند، شخصيت هاي داستان در مواردي، به اين پندها پي مي برند و مخاطب نيز از اين آموزه هاي تعليمي بهره مي گيرد. نكتة ديگر اينكه راويان هزار و يك شب از روش شخصيت پردازي غير مستقيم بيشتر از شخصيت پردازي مستقيم بهره گرفته اند.