بررسي تاثير مديريت استعداد بر كاهش تحليل رفتگي شغلي كاركنان با ميانجي گري عوامل ارگونوميك (شركت آب منطقه اي استان قم)

امروزه سازمان ها به خوبی دریافته اند كه به منظور موفقیت در اقتصاد پیچیده جهانی و نیز ماندگاری در محیط رقابتی كسب و كار،به داشتن بهترین استعدادها نیاز دارند. مدیریت استعداد به عنوان سیستمی برای شناسایی، استخدام، پرورش، ارتقا و نگهداری افراد مستعد، با هدف بهینه كردن توان سازمان به منظور تحقق نتایج كسب و كار، تعریف شده است. تحلیل رفتگی در جوامع امروز، ازجمله اختلافاتی است كه در سال های اخیر مورد توجه روانشناسان صنعتی و سازمانی قرار گرفته هست. از طرفی نیز گسترش فناوری ودانش های نوین علاوه بر افزایش تولید و بهره وری از طرفی باعث بروز عوارض از جمله بی تحركی، خستگی، فشارهای عصبی- روانی و افزایش بروز اختلالات اسكلتی- عضلانی در پی داشته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر مدیریت استعداد بر كاهش تحلیل رفتگی شغلی كاركنان با در نظر گرفتن نقش تعدیل كننده عوامل ارگونومیك در شركت آب منطقه ای استان قم می باشد. پژوهش حاضر از نوع پژوهش های توصیفی و همبستگی است كه به روش میدانی انجام شده است. جامع جامعه آماری پژوهش 450 نفر ازكاركنان شركت است كه تعداد 276 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش آمار توصیفی و استنباطی استفاده شده و ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه های مدیریت استعداد و تحلیل رفتگی شغلی و عوامل ارگونومیك است.یافته های پژوهش نشان می دهد كه بین مدیریت استعداد، زیر متغیر هایش، عوامل عمومی ارگونومیك و كاهش تحلیل رفتگی شغلی رابطه معنادار وجود دارد.