بررسي سياست هاي زيست محيطي ايران در برنامه ششم توسعه

از دهه ي 1950 ميلادي مردم با مشكلات زيست محيطي از جمله انقراض گونه هاي گياهي و جانوري ، و انواع آلودگي ها آشنا شدند ؛ با اين حال تا اوايل دهه ي 1970 ميلادي تنها اكولوژيست ها و مختصصين محيط زيست به رابطه ي بين مفاهيم توسعه و محيط زيست پي برده بودند. اما امروزه اين دو مفهوم از يكديگر جدا نشده و بدين نتيجه رسيده شده است كه براي دستيابي به توسعه اي پايدار بايد درسياست ها و برنامه ريزي ها موضوع محيط زيست را حتما لحاظ نمود (باررو، 2015 : 1). ميزان درك انسان ها از توسعه برنحوه و ميزان بهره برداري آنها از منابع طبيعي و محيط زيست تاثير گذار است ؛ در اغلب موارد چنين به نظر مي آيد كه نگرشي نادرست به توسعه سبب سواستفاده از محيط زيست و ايجاد مشكلات اقتصادي – اجتماعي مي گردد ( انجمن بين المللي توسعه و محيط زيست). از اين رو، مسائل زيست محيطي همان طور كه در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفته اند در كشور ايران هم از اهميت بالايي برخوردار است.