اثربخشي آموزش مبتني بر رويكرد فرزند پروري به مادران بر كيفيت زندگي و ابراز وجود كودكان بيش فعال

effectiveness education of parrenting approach to mothers on life quality and presence expressing of hypractive children

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر رويكرد فرزند پروري به مادران بر كيفيت زندگي و ابراز وجود كودكان بيش فعال بود. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش گرداوري داده ها يك مطالعه شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس ‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي كودكان بيش فعال 7 تا 12 سال مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر تهران بودند، ابتدا با روش تصادفي خوشه اي مرحله اي چند منطقه مشخص شدند و سپس مراكز مشاوره جهت انجام پژوهش مشخص شدند و تعداد 30 نفر از مادران انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه استاندارد كيفيت زندگي (وير و شربون، 1992) و پرسشنامه ابراز وجود (گمبريل وريچي، 1975) بودند. پايايي پرسشنامه هاي بالاي 70/0 بدست آمد، همچنين به منظور سنجش روايي از روايي محتوا استفاده شد. تجزيه و تحليل اطلاعات به دست آمده از اجراي پرسشنامه ها از طريق نرم افزار SPSS در دو بخش توصيفي و استنباطي (تحليل كوواريانس) انجام پذيرفت. نتايج تحقيق نشان داد آموزش فرزند پروري به مادران بر افزايش كيفيت زندگي و ابراز وجود فرزندان بيش فعالشان مؤثر مي‌باشد. بنابراين، اين مطالعه اهميت روش آموزش فرزند پروري را در افزايش كيفيت زندگي و ابراز وجود در كودكان مبتلا به بيش فعال را نشان مي‌دهد.