بازشناسي دو معني تازه براي «پند» و «پند دادن»

برخي از واژه‌ها در طول تاريخ خود، دچار دگرگوني‌هاي معنايي مي‌شوند. يكي از اين دگرگوني‌ها، از بين رفتن و يا كم‌رنگ شدن ِپاره‌اي از معاني آنها با گذشت زماناست. اين موضوعمي‌تواند موجب دشواري فهم متون،در دوره‌اي كه واژه‌هاي مذكور، با معاني اوليه‌ي‌ خود در آن‌ها بكار رفته‌است، گردد؛ از اين رو، كشف معاني فراموش‌شده‌ي چنين كلماتي، مي‌تواند به رفع دشواري‌هاي متون كهن كمك كند. مقاله‌ي حاضر يكي از اين واژه‌هايعني «پند» و شكل مصدري آن «پند دادن» را در شاهنامه وتاريخ بيهقي، از اين نظرگاه،مورد بررسي قرار مي‌دهد و مي‌كوشد معاني فراموش ‌شده‌ي آن‌ها را بازيابد و از اين طريق به درك بهتر آثار گرانقدر ادب فارسي كمك كند.