مقايسة عشق در خسرو و شيرين و ليلي و مجنون نظامي گنجوي

عشق همواره بخش گسترده¬اي از ادبيّات فرهنگ¬هاي مختلف را در برمي¬گيرد و يكي از مقولات اجتناب¬ناپذير اين فرهنگ¬ها مي¬باشد. در ادب پارسي، نظامي گنجوي با سرودن منظومه¬هاي عاشقانه و ساقي¬نامه¬هاي شورانگيز، به ادبيّات غنايي تشخّص تازه¬اي بخشيد و حال و هوايي ديگرگون به اين نوع ادبي داد. در ميان پنج دفتر شعر نظامي، «خسرو و شيرين» و «ليلي و مجنون» درخشش خاصّي دارد. نويسندگان در اين جستار كوشيده¬اند به روش توصيفي – تحليلي و تطبيقي، ضمن بررسي و مقايسۀ موضوع عشق در دو منظومۀ «خسرو و شيرين» و «ليلي و مجنون» نظامي گنجوي، ديدگاه اين شاعر دربارۀ مقولۀ عشق را نقد و تحليل نمايند. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه داستان عشق خسرو و شيرين، هوس¬نامه است؛ از زندگي عادي رنگ گرفته و شادي آور است كه به وصال عاشق و معشوق مي¬انجامد امّا داستان عشق ليلي و مجنون، غم¬نامه و سراسر اندوه و درد است كه در آن سخني از شادي و كاميابي نيست و عاشق و معشوق كه داراي عشقي پاك هستند، آتش عشق را به سراي ديگر مي‌برند.