GIS و سنجش از دور (RS) در آبياري

آبياري يكي از مهمترين نهاده هايي است كه براي كشاورزي پايدار مورد استفاده قرار مي­گيرد. محدود بودن منابع آبي، ضرورت شناسايي، مديريت و استفاده صحيح از منابع آبي موجود را هر چه بيشتر نمايان مي نمايد. در اين راستا مي توان از تكنولوژي هاي نوين مانند سنجش از دور و سامانه هاي اطلاعات جغرافيايي بهره برد. GIS ابزاري مناسب براي توليد و ذخيره پايگاه داده ها، توليد نقشه، مدل­سازي و همچنين بررسي راهكار هايي براي تصميم گيري و مديريت مي باشد. در محيط GIS با پردازش، تجزيه و تحليل داده هاي ورودي، توليد داده هايي با ساختار متفاوت و با دقت نسبتا زياد، تركيب داده هاي مكاني- زماني مي توان موانع و تسهيلات موجود در آبياري را شناسايي نمود. تكنولوژي سنجش از دور مي تواند براي كشاورزي دقيق مورد استفاده قرار گيرد. از جمله امكاناتي كه سنجش از دور براي مديريت آبياري فراهم مي آورد، تكنيك درجه متغير (VRT) جهت كنترل پارامترهاي مختلف تاثيرگذار در مزرعه، استفاده و پردازش تصاوير سنجنده راداري SAR جهت تعيين ميزان رطوبت خاك، استفاده از عكس هاي هوايي ساده پانكروماتيك براي تعيين مشكلات تجهيزات آبياري و ميزان آب مورد استفاده از طريق نازل هاي معيوب آب، پردازش، تفسير و تشخيص واضح تر عوارض و پديده هاي سطح زمين جهت شناسايي منابع آب و همچنين بررسي عوامل تاثير گذار بر كيفيت آب آبياري را مي توان نام برد. در مجموع بكارگيري فن آوري و تكنيك سنجش از دور و سامانه­هاي اطلاعات جغرافيايي در برنامه ريزي و مديريت منابع آب بويژه در كشوري مانند ايران كه در منطقه اي خشك و نيمه خشك قرار دارد و از طرفي با كمبود داده هاي ميداني روبرو مي باشد، بسيار موثر و كارآمد مي باشد.