نقش توكل در معنا بخشي زندگي

هدف پژوهش حاضر تبيين رابطه توكل به پروردگار متعال و معنا بخشي زندگي است.معنا بخشي زندگي بر معناداري و هدفمندي حيات معطوف است و در بينش توحيدي، از غايت مداري هستي و سير تكاملي ان به سمت كمال مطلق نشأت مي گيرد. در اين تكاپوي هستي، قوا و استعدادهاي زميني و مادي، او را به سمت بهره وري بيشتر از مواهب دنيايي ترغيب مي نمايد و فطرت كمال گرا و ابزار بيروني هدايت او را به سمت مقام خلافت اللهي رهنمون مي گردد. معنا و مقصودي كه در تعابير قرآن از زندگي مورد نظر است ، حيات طيبه و اطمينان قلب است تا آدمي بتواند بر قواي نفساني و شهوات آني، تفوق يابد. توكل به منبع لايزال كه خود غايت زندگي است ، موجب عينيت بخشي به زندگي مي شود و انسان را از ديگر مؤلفه ها بي نياز مي سازد. روش پژوهش تحليل محتوا است و اطلاعات پس از استخراج آياتي كه هدف زندگي و جايگاه توكل را تبيين نموده، به شيوه كتابخواني جمع آوري و ديدگاه مفسران فريقين در ارتباط آن تحليل و ارائه مي شود.