بررسي تطبيقي تمايز نفس از بدن در انديشه افلاطون،ابن سينا و دكارت

مساله شناخت انسان و مساله دو ساحتي بودن آن به عنوان موجودي كه مركب از نفس و بدن است، تأثير بسزايي در شناخت انسان دارد از آنجا كه امتياز انسان در عالم نسبت به ساير موجودات و نيز اثبات حيات پس از مرگ و نيز تجرد و بقاء نفس مبتني بر اثبات جوهريت نفس به صورتي مجزاي از بدن است؛ پس شايسته است كه در اين مسئله پژوهشي دقيق در آراء سه فيلسوف شاخص غربي و اسلامي صورت گيرد. در زمينه تمايز نفس از بدن، هرسه فيلسوف قائل به تمايزند. از نظر افلاطون ميان نفس و بدن نهايت فاصله برقرار است. ابن سينا در آثار خود در موارد متعددي به تمايز نفس از بدن تصريح دارد و با براهيني از جمله برهان « انسان معلق در فضا » به اثبات آن ميپردازد. دكارت تمايز نفس از بدن را با براهيني چند از جمله برهان «ميانديشم، پس هستم » اثبات ميكند