نگاهي به اخلاق و حكمت در ديوان محمدتقي بهار

اخلاق و حكمت از موضوعات مورد علاقه‏ي ايرانيان از ديرباز تا كنون بوده است. وجود پندنامه‏ها و اندرزنامه‏هاي بازمانده از زبان پهلوي خود گوياي اين مدّعاست. اين علاقه‏مندي به اخلاق و حكمت چونان ميراثي به گويندگان و سخنوران ايراني منتقل شده است. يكي از اين وارثان بر حق شاعر معاصر محمدتقي بهار (۱۶ آبان ۱۲۶۵ـ۲ ارديبهشت۱۳۳۰) ملقب به ملك‌الشعرا و متخلص به «بهار» است. وي توجّه خاص به موضوعات اخلاقي دارد و مفاهيم والاي اخلاقي چون راستي و درستي، پرهيز از غرور و خودستايي، عدل و دادگري، پرهيز از حرص و آز، پرهيز از تندخويي، پرهيز از حسد و خشم، اعتدال در زندگي، مهرورزي، سحرخيزي، خوش قولي، صبر و استقامت و ... را در ديوان خود به يادگار گذاشته است. در اين مقاله سعي بر آن است تا بازتابي از مسائل تعليمي و اخلاقي در آثار ديوان ملك‏الشعرا ارائه گردد.