فرآيند انضمام در زبان فارسي

گويشوران از ديرباز به ساخت‌واژه‌هاي جديد به شيوه‌ي تركيب علاقه‌مند بودند. فعل مركب حاصل پيوند جزء غير فعلي و فعلي است. جزء غير فعلي مي‌تواند اسم يا صفت باشد و جزء فعلي يكي از فعل‌هاي سبك همچون «زدن» «كردن»، «گرفتن»، «شدن» و «دادن» و يا يك فعل واژگاني همانند خواندن و گرفتن است. در اين مقاله به بحث پيرامون انضمام اسم پرداخته‌شده است. انضمام فرآيندي است كه در روساخت آن‌يك ستاك فعل و يك ستاك اسم، سازه‌ي واحدي را تشكيل مي‌دهند به‌طوري‌كه ستاك اسم جزء موضوع‌هاي فعل است و موجب تغيير ظرفيت فعل مي‌شود. مسئله اصلي اين نوشتار، تحليل انضمام در زبان فارسي بر اساس رويكردهاي صرفي و نحوي زبان فارسي با توجه به داده‌هاي اين زبان است. انضمام مي‌تواند نوعي ساخت‌واژگاني باشد كه داراي نحو درون واژه است و يا نتيجه‌ي حركت اسم به سمت فعل و سپس تركيب اين دو با هم با توجه به رعايت اصل مقوله تهي (ECP) است. اسم منضم به فعل معمولآ غير ارجاعي و يا اسم جنس است و همچنين معناي حاصل از تركيب نيز شفاف يا قابل پيش‌بيني است درحالي‌كه همه‌ي فعل‌هاي مركب چنين ويژگي‌هايي ندارند. به همين سبب، چون انضمام پيوند دو عنصر اسم و فعل بوده و حاصل آن يك فعل مركب با معني شفاف است و برونداد آن مي تواند در ساختن واژه هاي ديگر به كار رود، لذا با حوزه صرف روبه روييم.