نگاهي فرماليستي بر قصيده‌ي كتيبه سروده‌ي اخوان ثالث

صورتگرايان يا فرماليست ها در نقد ادبي، شكل اثر را داراي اهميتي اساسي مي دانند و توجه خود را از هر آن چه ارتباطي بيروني با اثر دارد دور مي كنند.شكل گرايان براي اين كار به تجزيه و تحليل عناصر موجود در خود اثر مي پردازند. نمونه ي مورد بررسي در اين مقاله كه بناست بر اساس ديدگاه زبان شناختي مكتب صورت گرايي مورد تجزيه و تحليل واقع شود قصيده‌ي كتيبه سروده ي شاعر بلندآوازه معاصر ايراني «مهدي اخوان ثالث» است. در خوانش كتيبه به خوبي پيداست كه هيچ شعري نمي تواند ارزشمند باشد مگر اين كه از پس آن بتوان رويايِ جهاني را مشاهده كرد،با استنباط از زبان شعري در قالب روايي آن مشاهده مي شود كه شعر كتيبه تصويرسازي براي احساسات نيست بلكه آفرينش جهان شعري است. براي دريافت گوشه اي از اين ديدگاه بناست توصيف عناصر ساختاري در اين قصيده، در سطوح آوايي، واژگاني و ساختاري صورت بگيرد.