هند برزويه كجاست ؟ كليله و دمنه و مازندران باستان

زماني كه ايرانيان ترجمه پهلوي كليله را پديد آوردند، قرن ششم ميلادي است. اين روشن‎ترين نشانه تاريخي از سرگذشت كليله است. شرق‎شناسان در عين حال يك نشانه نادرست را هم هميشه درست انگاشته‎اند و چون بسياري از ما، آن هند را كه برزويه نام مي‎بَرَد، هميشه كشوري در شبه قاره هند تصور نموده‏اند. حال آن كه طبق قرائن، مازندران باستان نيز روزگاراني نام هند برخود داشت، اول به اين دليل كه ساكنانش همه از نسلِ مهاجرانِ شمالِ كشور هند بوده با رضايت سلوكيان و حمايت اشكانيان به اقليم جنگلي شمال ايران مهاجرت نمودند. آن‎ها شاليكاران، دامداران، بازرگانان و مردم برهمن و ديگر گروه‎ها بودند و تمدني متفاوت با ايرانيان داشتند. براي آن‎ها واژه ديو لقب بزرگان نيز بود. نهرها و كشتزارها با نام‎هايي از زبان همان مردم هنوز هست و پابرجاست و بسياري واژه و اصطلاح از زبانشان در گويش مازندراني باقي است. مازندرانيان باستان دوره‎اي طولاني خراج‎گزار اشكانيان و ساسانيان و به اعتقاد نگارنده حكماي اين مردم آفريننده كليله بوده‎اند. در دوران اسلامي دانا مردي مازندراني مرزبان‎نامه را آفريد و آن نيز چون كليله قصه از زبان حيوانات است.