از تاويل تا تكميل سير تحول موقعيت مواجهه گر نسبت به اثر

هنر و معماري در گذار از دوره هاي زماني و موقعيت هاي مكاني، كنش هاي متفاوت و گاهي متقابل را در برخورد با پذيرندگان خود بروز داده و گاهي مانند پيش و همزمان با رنسانس، دربر گيرنده و گاهي مانند دوره ي حاضر، دربرگرفته شده با مواجهه گر است. بيش تر وقت ها اثر معماري، اثري مستقل و غير وابسته به زمينه هاي مختلف انديشه، در نظر گرفته مي شود، اين در حالي است كه معماري محل نمايش آن ها و - در صورت، فرم و حجم - متاثر از معيارها و اصول شكل دهنده ي به آن هاست. مطالعه ي اين جنبه ي وابسته، نگاهي تازه به معماري را فراهم مي آورد. در اين تحقيق، با ارزشمند دانستن اثر و مواجهه گر، به شيوه ي ارايه و تاثير اثر در برقراري ارتباط با مواجهه گر مي پردازيم و مايليم بدانيم كه چه چيز، او را از يك تاويل گر در بيرون اثر، به يك تكميل گر در و از درون اثر تبديل كرده است.