بررسي شاخصه هاي كيفيت محيط زندگي نسبت به سكونت در مجتمع هاي مسكوني

كيفيت محيطي به عنوان شاخصي براي اندازه‌گيري درجه‌اي از محيط كه براي زيستن انسان مناسب مي‌باشد، مورد استفاده قرار گرفته است. بنابراين كيفيت محيط زندگي به احساسات، انتظارات، اعتقادات و پندارهاي فرد بستگي دارد. بدين معنا كه حتماً بايد توسط خود شخص، بر اساس نظر او و نه فرد جايگزين تعيين گردد. با توجه به افزايش جمعيت و كمبود مسكن طي سالهاي اخير و برخورد يك جانبه اقتصادي با مقوله چند بعدي مسكن در عصر حاضر ايجاد فضاهايي با كارايي مناسب و مطلوب در فضاهاي مسكوني امري ضروري محسوب مي شود. بنابراين هدف از اين پژوهش در روند مطالعات،پرداختن به مساله مسكن و شاخصهاي اجتماعي آن، و كيفيت محيط زندگي، تاثيرات رواني محيط بر انسان در مجتمعهاي مسكوني، مي باشد و سپس با ارائه يك جمع بندي،تدوين اهداف كلي به ارائه راهكارها پرداخته شده است. روش تحقيق صورت گرفته در اين پژوهش از نوع توصيفي -تحليلي در راستاي كيفيت بخشيدن به سطح زندگي ساكنين در مجتمع هاي مسكوني بوده و جمع آوري اطلاعات مورد نياز از طريق مطالعه كتابخانه اي مي باشد.