شرح و بررسي مباحث سبك شناسي دفتر اول مثنوي مولانا

گيراترين داستان هاي كهن فارسي به نظم اند وخصيصه نماترين نمونه هاي اين نوع روايت هاي منظوم را بايد در آثار نظامي ،مولوي وامثال آن جست و جو كرد.در نزد قدماي ما نظم وشعر ابزار بديهي آفرينش محسوب مي شد وآنها خلاقيت زباني را در گرو استفاده از بيان شاعرانه مي دانستند.نوشته ي حاضر شرح وبررسي مباحث مربوط به ويژگيهاي سبكي دفتر اول مثنوي حضرت مولانا است كه در آن دورنمايي از هنرنماييها ي مزين به صنايع ادبي نشان داده مي شود تا پيامش را به آساني انتقال دهد. هدف از نگارش اين نوشته تاملاتي در باره ي سبك دفتر اول مثنوي مولوي است .در سبك شناسي نظم سه عنصر سبك ،نظم و زبان مندرج است .اين سه مفهوم دستخوش تحول اند .نوآوري در سبك شناسي همراه با انتخاب يا هنجار گريزي است.ادبيات تعليمي گستره ي وسيعي از آثار ادبي را در بر مي گيرد.بامطالعه ي آثار ادبي مختلف اين نكته در يافت مي شود كه همواره اين آثار را مي توان از وجوه مختلف نگريست وبه تحليل وبررسي آنها پرداخت .