اثر بخشي آموزش نظريه ذهن بر افزايش مهارت هاي اجتماعي و همدلي كودكان پيش دبستاني

هدف از اجراي اين پژوهش تعيين اثر بخشي آموزش نظريه ذهن بر افزايش مهارت هاي اجتماعي و همدلي كودكان پيش دبستاني شهرستان بابلسر بود. روش اين پژوهش كاربردي از نوع طرح نيمه آزمايشي با طرح ٦- پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. حجم نمونه پژوهش شامل دو گروه ٢٠ نفري از كودكان سنين ٥ ساله، مهدهاي كودك شهري شهرستان بابلسر بودند كه بعد از غربالگري اوليه به روش نمونه گيري تصادفي ساده تعداد ٤٠ نفر انتخاب گرديدند و با همين روش نمونه گيري در دو گروه كنترل و آزمايش گمارده شدند در پژوهش حاضر جهت سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه مقياس درجه بندي مهارت هاي اجتماعي و پرسشنامه (همدلي – بهر و تحليل ) كودكان استفاده شده است. جهت تجزيه وتحليل داده هاي مرتبط با فرضيه كلي از تحليل كوواريانس چندمتغيري و براي فرضيه هاي فرعي از تحليل واريانس يك متغيري استفاده شد. نتايج به دست آمده حاكي از آن بود كه آموزش نظريه ذهن بر افزايش مهارت هاي اجتماعي و همدلي كودكان پيش دبستاني تأثير معني داري دارد. به عبارت ديگر كودكاني كه در معرض آموزش نظريه ذهن قرار گرفتند در پس آزمون مهارت اجتماعي و همدلي عملكرد بهتري داشتند. با توجه به نتايج به دست آمده مي توان نتيجه گيري نمود كه آموزش نظريه ذهن مي تواند در افزايش مهارت هاي اجتماعي و همدلي كودكان پيش دبستاني مؤثر باشد