تحليل محتوا و سيري در شعر طنز بعد از انقلاب اسلامي

ادبيات انقلاب به آثاري اطلاق مي شود كه در سه دهۀ گذشته از انقلاب اسلامي توسط اثرآفرينان متعهد و مسئول در قبال آرمان هاي انقلاب و متمايل به ادب مقاوت و پايداري به وجود آمده است. در بين گونه هاي ادبيات انقلاب همچون داستان، خاطره، نمايشنامه، فيلم نامه و...، يكي از مهمترين و اصلي ترين گونه هاي ادبي، شعر انقلاب است. طنز نيز يكي از مباحث ادب شوخ طبعي محسوب مي شود كه براي شادي آفريني و انبساط خاطر و رفع افسردگي كاربرد دارد. طنز در اصطلاح ادب گونه اي از بيان انتقادي و اعتراضي است از ناراستي ها و نابساماني هايي كه شاعر در اطراف خود شاهد است؛ البته نه به زبان مستقيم و جدّي؛ بلكه به شيوۀ طنزآميز و خنده آور! اين ويژگي طنز و همچنين خاصيت آگاهي بخشي آن سبب شده تا همسو و هم جهت با شعر انقلاب كه آن هم هدفي جز بصيرت افزايي ندارد حركت كند و آثار بسياري در حوزۀ طنز در شعر انقلاب پديد آيد. بررسي كاركرد طنز در شعر انقلاب با رويكرد به كيفيت محتوا و چيستي مضمون، هدف جستار پيش رو را تشكيل مي دهد. بدين سبب با نگاهي به كليات ادبيات انقلاب، سعي شده جايگاه شعر طنز در آن واكاوي شود و گرايش محتوايي در اين اشعار مشخص شود. اين پژوهش با شيوۀ تحليلي– توصيفي انجام شده و در نهايت اين نتايج حاصل شده كه شاعران طنزپرداز انقلاب انواع مضامين سياسي، اجتماعي، فرهنگي، اخلاقي و حتي ديني و آئيني را در اشعار خود مطرح كرده و از اين طريق قصد اصلاح گري و انتقاد از نابساماني هاي موجود در جامعه را در اشعار خود با بيان طنزآميز پي-گرفته اند.