مثبت‌انديشي از منظر آيات و روايات

نوع تفكر و نگرشي كه انسانها نسبت به خود، خدا، زندگي و هستي دارند، وجه تمايز آنها از يكديگر است و ارزش هر انسان به نوع تفكر صحيح در اين زمينه هاست. در رابطه با اين نوع از تفكر دو جبنه مثبت و منفي وجود دارد. مثبت انديشي نحوه تفكر خوشبينانه و اميدوارانه به زندگي است كه در آن انسان به جنبه هاي خوشايند و روشن زندگي خود توجه كافي مي‌كند واز پرداختن به تفكرات منفي كه موجب ياس و احساسات نابجا و مخرب است دوري مي‌جويد. بنابراين مثبت انديشي با تغيير در افكار و باورها و اصلاح نگرشها ،مي تواند انسان را به مرحله تربيت برساند. در واقع تفكر و انديشه مثبت، مي‌تواند عاملي براي بالفعل ساختن استعدادهاي نهفته در وجود انسان، در جهت صحيح و اصولي باشد و انسان را به عمل صحيح هدايت كند. در قرآن و روايات نيز به تاثيري كه تفكر صحيح مي تواند در تربيت انسان ايفا كند تاكيد شده است و حتي تاثيرات اين نوع از تفكر بر انسان نيز ذكرگرديده است. در پژوهش حاضر به تبيين مثبت انديشي از ديدگاه آيات و روايات پرداخته شده است.