رابطه سازگاري اجتماعي با شادكامي در افراد نابينا و كم بينا

اين پژوهش با هدف بررسي نقش سازگاري اجتماعي با شادكامي در افراد نابينا انجام شد. اين تحقيق از نوع توصيفي، با طرح همبستگي و از نظر هدف، كاربردي است. جامعه آماري تحقيق شامل كليه افراد نابينا و نيمه نابيناي شهرستان كاشان و آران و بيدگل در سال 1395 بود كه از ميان آنها نمونه اي به تعداد 46 نفر از مردان و زنان نابينا و كم‌بينا به صورت تصادفي و با روش نمونه‌گيري‌ در دسترس انتخاب شدند. و به سوالات مولفه سازگاري اجتماعي برگرفته از پرسشنامه سازگاري اجتماعي بل (1968) و مقياس رضايت از شادي ليبومرسكي (1999) پاسخ دادند. داده‌ها با كمك نرم افزار SPSS-22 و با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون مورد تجريه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد مردان نابينا و كم بينا در مقايسه با زنان به طور معناداري نمرات بالاتري در هر دو متغير سازگاري اجتماعي و شادي ذهني داشتند. همچنين سازگاري اجتماعي به طور معناداري شادي ذهني افراد نابينا و كم بينا را پيش بيني مي‌كرد و 16 درصد واريانس شادي ذهني اين افراد بر اساس سازگاري اجتماعي آنان قابل تبيين است. بنابراين افراد نابينا و كم بينايي كه از سازگاري اجتماعي بالاتري برخوردارند احساس خوشبختي و شادي بيشتري را تجربه مي‌كنند. اين نتايج تلويحا بدين معنا است كه انجام برنامه‌هاي آموزشي و مداخلات روانشناسي مثبت به منظور ارتقاي سازگاري اجتماعي مي‌تواند به احساس شادي و خوشبختي بيشتر در نابينايان و كم بينايان كمك كند.