بررسي ادبيات مقاومت در گفتمان پساعاشورايي ( 61 ـ 260ه.ق )

يكي از شاخه‎هاي ادبيات پايداري، ادبيات مقاومت ديني ـ آييني است. شالودة اصلي اين شاخه ادبي را مضامين ديني، دفاع از باورهاي اعتقادي و تبيين منزلت پيشوايان ديني تشكيل مي‎دهد. يكي از نمونه‎هاي ادبيات مقاومت ديني، گفتماني است كه پس از رخداد كربلا مجال ظهور و بروز پيدا كرد. اين گفتمان به سبب تهييج احساسات و آگاهي بخشي زمينه ساز بروز جنبش‎هاي مردمي و عدالت خواهانه در جامعه شد. مقالة حاضر با استناد به مصاديق گفتمان مذكور در خلال سال‎هاي 61 ـ 260ه.ق مي‎كوشد، ضمن تحليل عناصر ساختاري و محتوايي، مفصل بندي‎هاي اين گفتمان را برمي رسد. يافته‎هاي حاصل از اين بررسي توصيفي ـ تحليلي نشانگر جايگاه تعيين كننده ي گفتمان پساعاشورايي در اثبات حقانيت اهل بيت (ع)، تهييج احساسات و محوريت ايدئولوژي تشيع به عنوان يك نظام فكري ستم ستيز و عدالت خواهانه است.