بررسي ضرايب توزيع بار ارائه شده در آيين‎نامه آشتو براي آناليز پل هاي با عرشه تك‎عنصري و دوعنصري تحت بارگذاري آيين نامه ايران و آشتو

پل‎ها به عنوان سازه‎هاي ارتباطي بين شريان‎هاي اصلي حمل و نقل در جاده‎هاي درون شهري و برون شهري نقش به‎سزايي را ايفاء مي‎كنند.نظر به اينكه وسايل نقليه عبوري از پل‎ها متنوع و مطالعه اين سازه‎ها در مقابل تمامي بارهاي واقعي پيچيده و حجيم مي‎باشد،در كشورهاي مختلف با پاره‎اي مطالعات تحليلي و به كارگيري قواعد آمار و احتمالات،مجموعه‎اي از بارهاي استاندارد كه اثر آن‎ها معادل بحراني‎ترين حالت‎هاي ترافيك واقعي آن كشورهاست،تعيين و پل‎هاي مختلف براي اين بارها طراحي مي‎شوند.جهت آناليز به روش دستي عرشه‎ها،روش‎هاي مختلفي از قبيل موريس،كوربن و آشتو وجود دارد كه از همه كاربردي‎تر،استفاده از روش آشتو مي‎باشد.از آنجائيكه آيين‎نامه آشتو در آخرين ويرايش خود با عنوان AASHTO-LRFD در سال 2014 ضرايب توزيع بار جديدي نسبت به ويرايش‎هاي قبلي خود ارائه كرده است كه داراي تغييرات زيادي مي‎باشد،از اين رو اين نياز احساس شد تا مقايسه‎اي ميان نتايج حاصل از روش جديد آشتو با روش‎هاي تحليلي دقيق بر پايه اجزاء محدود انجام گيرد و دقت ضرايب ارائه شده توسط اين آيين‎نامه بررسي شود.در اين پژوهش از دو نوع پل با عرشه‎هاي تك‎عنصري و دوعنصري،با تعداد دو و چهار مسير عبور استفاده شده است كه تحت بارگذاري آيين‎نامه ايران و آشتو،در دو روش دقيق و آشتو آناليز و مورد مقايسه قرار گرفته‎اند.مقايسه ميان نتايج حاصل از هر دو نوع تحليل دقيق و تحليل به روش آخرين ويرايش آشتو حاكي از آن است كه روابط ارائه شده در روش آشتو براي آناليز هر دو نوع عرشه تك‎عنصري و دوعنصري و با هردو نوع بارگذاري ايران و آشتو،محافظه‎كارانه مي‎باشد و فقط براي تيرهاي كناري در عرشه‎هاي دوعنصري و تحت بار گسترده خطي،نتايج روش آشتو كمتر از روش دقيق و غيرمحافظه‎كارانه مي‎باشد.