ارزيابي فناوري هاي نوين ساخت با رويكرد مديريت ريسك جهت صنعتي سازي ساختمان و بكارگيري آن در نوسازي بافت هاي فرسوده

رشد سريع جمعيت و افزايش تقاضا براي مسكن ، ضرورت استفاده از زمين هاي بافت فرسوده و بهره گيري از فناوري هاي نوين ساختماني را به منظور ارتقاء كيفيت ، افزايش سرعت و كاهش هزينه ها و اتلاف منابع جهت ايجاد تحول در شيوه هاي سنتي ساخت بيش از پيش مطرح ساخته است. همچنين افزايش توليد صنعتي ساختمان ها به منظور پاسخ به نيازهاي كنوني و تامين ظرفيت براي نيازهاي آينده يك ضرورت به شمار مي رود كه در اين راستا ارتقاء سطح علمي و تخصصي جامعه مهندسي كشور و آشنايي با مصالح جديد ساختماني امري اجتناب ناپذير و ضروري است. در اين مقاله ابتدا ويژگي هاي بافت فرسوده و ضرورت نوسازي آن بررسي مي گردد و سپس به شناسايي سيستم هاي اجرايي مناسب از فن آوري هاي نوين ساخت جهت بكارگيري در صنعتي سازي ساختمان و نوسازي بافت هاي فرسوده پرداخته شده است و با استفاده از تكنيك FMEA (مديريت ريسك) ، نقاط ضعف و نواقص سه نوع از پركاربردترين فن آوري هاي نوين (ICF-LSF-3D Panels) بررسي گرديده كه با توجه به مزاياي فناوري LSF و نيز بررسي RPN هاي حاصل از پرسشنامه اين فناوري جهت بكارگيري در توليد انبوه ساختمان، صنعتي سازي و نوسازي بافت هاي فرسوده پيشنهاد مي گردد.