بررسي وضعيت پايداري اجتماعي در بافت هاي فرسوده شهري نمونه موردي محله حمزه آباد منطقه 20 تهران

پايداري اجتماعي تحت عنوان زندگي سالم، بارور و هماهنگ با طبيعت تعريف شده است . در تعريف پايدا ري اجتماعي گروهي از محققان به 4 عنصر اصلي و تعيين كننده عدالت اجتماعي، همبستگي اجتماعي، مشاركت و امنيت اشاره كرده اندكه مولفه هايي مانند فرصتهاي برابر و توأم با پيشرفت براي تمام انسانها، زندگي همراه با تعاون و همكاري به همراه امنيت، امرار معاش و ايمني سكونتگاه هاي انساني در برابر مخاطرات طبيعي، مبناي سنجش پايداري اجتماعي قرار گرفته اند؛ به علاوه بسترسازي به منظور ظهور و بروز خلاقيت ها، بسيج آحاد مردم در جهت تأمين اهداف توسعه پايدار و نيز اطمينان در آينده اي بهتر براي همه با تأكيد بر رفاه مردم بومي و تأكيد بر نقش حياتي آنان در مديريت محيطي و توسعه از اركان تعريف پايداري اجتماعي است . از طرف ديگر در رويكرد اجتماعي توسعه پايدار، جايگاه طبقه متوسط و ضعيف و نيازهاي اساسي آنان در اولويت است. بر اين اساس و با توجه به اين نكته كه پايداري اجتماعي يكي از اركان اصلي و از رئوس اصلي توسعه پايدار محسوب مي گردد، تصميم گرفته شد اين مبحث را به صورت مجزا و فارغ از ديگر رئوس توسعه پايدار مورد پژوهش قرار دهيم. لذا در اين مقاله ابتدا با شناخت كوتاهي در مورد مبحث پايداري اجتماعي، شاخص هاي اساسي آن استخراج گرديد و سپس كليه شاخص هاي مورد نظر به صورت جزئي تر در قالب 2 نوع پرسشنامه جداگانه مورد آزمون قرار گرفت . هدف پژوهش بررسي ميزان پايداري اجتماعي در بافتهاي فرسوده بوده و جامعه آماري مورد نظر محله حمزه آباد منطقه 20 تهران مي باشد. لازم به ذكر است، تحقيق پيش روي بر مبناي نظريات مرتبط با پايداري اجتماعي صورت گرفته و پس از ارائه نتايج، رويكرد نظريه اي تحقيق در نسبت با موضوع مورد نظر انجام خواهد شد.