كاربرد نانو بيو الياف پليمري كيتوزان در درمان سريع زخم

زماني كه قطر مواد فيبري پليمري به نانومتر كاهش پيدا مي‌كند. خصوصيات قابل توجهي دارد مهمترين آن، افزايش قابل توجه در سطح ويژه الياف پليمري مي‌باشد. تاكنون از روش‌هاي متعددي همچون الكتروريسي، خودتجمعي، كشش و جداسازي فازي با درجات موفقيت مختلف براي طرح ريزي نانوالياف استفاده شده است با اين وجود، الكتروريسي به دليل مقرون به صرفه بودن، سادگي فرايند و توليد نانوالياف از مواد پليمري زيست تخريب پذير مختلف يكي از مؤثرترين روش‌ها در اين راستا است. در سال‌هاي اخير استفاده از داربست‌هاي نانو اليافي الكتروريسي شده به دليل داشتن ويژگي‌هايي توجه زيادي را به خود جلب كرده است. دراين پروژه نانوالياف پليمري كامپوزيتي CS/PEO/tetracycline به منظور تهيه پوشش زخم به كمك فرايند الكتروريسي مورد مطالعه قرار گرفته است. از ميان پارامترهاي عملياتي، ولتاژ(در محدوده 25-15 كيلوولت)، دبي خروجي (در محدوده8/ 0-3 /0 ميلي ليتر بر ساعت)، فاصله سر نازل تا صفحه جمع كننده و نسبت وزني CS به PEO 90 به 10، انتخاب شدند. مورفولوژي و قطر نانوالياف‌هاي الكتروريسي شده با كمك ميكروسكوپ الكتروني روبشي (SEM) تعيين گرديد پس از تهيه داربست نانوالياف بهينه آزمايش‌هاي پايداري، جذب(تورم) در 24 ساعت در محلول بافر استات با pH برابر با 5/5 و دماي 37 درجه سانتي گراد مورد بررسي قرار گرفت. سپس در مقدار داروي مختلف محلول درست شده و به صورت الياف تهيه شده است و با استفاده از ميكروسكوپ الكتروني روبشي و تست FTIR كيفيت آن مورد بررسي قرار گرفته است. در نهايت با استفاده از آزمايش UV رهايش دارو مورد ارزيابي قرار گرفته شده است.