واكاوي و بررسي آثار منظوم بيتوشي كردي

علامه عبدالله بن محمد بيتوشي كردي اديب برجسته و شاعر توانمند كردتبار سده‌ي دوازدهم هجري قمري بود كه در حوزه‌ي زبان و ادب عربي بضاعتي وافر و در سرودن شعر توانايي عجيبي داشت. اشعاري كه از وي به سه زبان عربي، فارسي و كردي به يادگار مانده است، از لحاظ ادبي ارزشمند و از لحاظ ساختاري و محتوايي قابل تأمل هستند. اين نوشتار با رويكرد توصيفي- تحليلي برآن است كه جايگاه ادبي بيتوشي را در حوزه‌ي شعر عربي با تحليل ساختاري و محتوايي اشعار عربي وي تبيين نمايد و يافته‌هاي آن حاكي از اين است كه علامه بيتوشي واجد شرايط خاص در حوزه‌ي مهارت‌هاي ادبي است و با ممارست در سرودن شعر و استغراق در قرائت ادب عربي قديم، ملكه‌ي شعري را در وجود خود به اوج كمال و پختگي رسانده است. وي در قصايد مدحي و غزلي خود كه قسمت اعظم اشعار او را دربرمي‌گيرد، با ابداع و ابتكارهاي جسورانه و توجه خاص به نكات ظريف بلاغي و آرايش لفظ و صورت كلام، به محتوا و مضامين اشعار نيز عنايتي خاص داشت و توانست از رهگذر شعر عربي، انديشه هاي زيبا و تأملات شاعرانه‌ي خود را به عرصه‌ي شعر و ادب تقديم نمايد.