تحليل ادبي و بلاغي مفاهيم قرآن و حديث در شعر مهيار ديلمي

ابوالحسن مهيار بن مرزويۀ ديلمى (428هـ.ق)، از برجسته ترين عربي سرايان ايراني تبار و از مشهورترين شاعران شيعي است. وي ابتدا دين زرتشتي داشت، آنگاه به دست شريف رضي اسلام آورد و در خدمت وي به فراگيري فنون شعر و ادب پرداخت و پس از چندي، تأثيرگذارترين شاعر زمانۀ خود گرديد. وي را ديوان شعري در چهار مجلّد است كه به دليل تأثير عميق آموزه هاي تربيتي شيعه، رنگ تشيّع و گرايش هاي ديني، در سروده هايش موج مي زند. پژوهش حاضر بر آن است با روش توصيف و تحليل محتوا، ضمن نگاهي به مفاهيم اسلامي به ويژه بازتاب آيات قرآن و حديث، چگونگي انتقال انديشه و مقصود شاعر را از منظر استخدام ابزارها و ظرفيّت هاي ادبي و بلاغي در راستاي تأثيرگذاري كلام، مورد واكاوي قرار دهد و از اين طريق به رويكرد فكري و گسترۀ ادبي وي ره يابد. نتايج به دست آمده حاكي از تبلور مباني ديني در شعر مهيار است كه در قالب ادبي و بلاغي به مخاطبان عرضه گرديده و به نوعي بيانگر مشرب اعتقادي و هويّت شاعر مي باشد و از سوي ديگر ارادت و باور قلبي او را در دفاع از حقّانيّت اهل بيت (ع) نشان مي دهد.