روش لغوي ابن سكيت در اصلاح المنطق

اهواز نامي آشنا در تاريخ و فرهنگ ادبيات عربي است؛ زيرا بزرگان و نام‌آوران بسياري كه از آنان، كتاب‌ها و آثار پربها و ارزشمند باقي مانده منسوب به اين شهر مي‌باشند. يعقوب بن اسحاق ابو يوسف بن سكيت اهوازي معروف به ابن سكيت شاعر، نحوي و لغوي نام آوازه صاحب كتاب معروف اصلاح المنطق در علم لغت از خطه خوزستان و از شيفتگان مكتب علوي است كه در رشد و شكوفايي فرهنگ و تمدن اسلامي سهمي بسزا داشته است. لذا در مقالة حاضر با رويكرد توصيفي تحليلي به بررسي روش لغوي ابن سكيت در كتاب اصلاح المنطق، از ميان دو شيوة تقليد و اجتهاد پرداخته شده است. نتايج برآمده از پژوهش گوياي اين واقعيت است كه ابن سكيت شهيد بزرگوار از تبار مكتب علوي، در كتاب حاضر هر دو شيوه تقليد و اجتهاد را به كار بسته‌است، هرچند كه وي مقلد صرف نيست، بلكه گاهي آراء و نظرات لغوي ديگران را در بوتة نقد گذارده و نظر شخصي خود را علام مي‌دارد و در اين راستا به قرآن، حديث و شعر استناد مي‌ورزد.