بررسي تطبيقي مضمون‌هاي حكمت ‌آميز در اشعار متنبي و صائب

پيشينه‌ي سرودن اشعار حكمي در شعر عربي و شعر فارسي به دوره‌ي قبل از اسلام بر مي‌گردد و به عنوان يكي از مهمترين مضامين شعري مورد توجه شاعران بوده است. متنبي و صائب، دو شاعر بزرگ ادبيات عربي و ادبيات فارسي هستند كه به حمكت و اندرز و خلق معاني و مضامين، شهرت دارند. حكمت در شعر اين دو شاعر، از بسامد بالايي برخوردار است و يكي از مضمون‌هاي اصلي شعر آن‌ها به شمار مي‌رود. يافته‌ي اساسي اين پژوهش آن است كه تجربه‌هاي شعري، آشنايي با حكمت ايراني و يوناني، بهره‌گيري از فرهنگ و آموزه‌هاي ديني، از منابع حكمت در شعر اين دو شاعر است. صائب در سرودن برخي از مضامين حكمت ‌آميز خويش به شعر متنبي نظر داشته است و از لحاظ سبك و خلق معاني و مضامين شعري ميان شعر اين دو، تشابه وجود دارد. اين تشابه از راه تجربه‌هاي زندگي، سفرهاي طولاني و آموزه‌هاي ديني بوده است. افزون بر اين، تفاوت‌هايي نيز، ميان حكمت‌هاي اين دو شاعر وجود دارد كه بيشتر از باب ويژگي‌هاي شخصيتي، دنياي روحي و بينش عرفاني آن‌ها بوده است. اين پژوهش بر آن است تا بر پايه‌ي ادبيات تطبيقي(مكتب آمريكايي) به بررسي و تحليل جنبه‌هاي مشترك و متفاوت شعر متنبي و صائب بپردازد. دو محور اساسي اين پژوهش عبارتند از: 1. مقدمه‌اي درباره تاريخچه‌ي حكمت در ادب فارسي و عربي و كليات پژوهش. 2. شرح حال مختصر دو شاعر و در نهايت تحليل تطبيقي مضمون‌هاي حكمي در شعر آن‌ها.