تبيين نقش خلاقيت بر كارآفريني سازماني

دهه‌هاي پاياني قرن بيستم و سرعت پيشرفت علم و تكنولوژي، تحولات گسترده و عميقي در كليه اركان زندگي اجتماعي برجاي گذاشت. سازمان‌ها نيز به اين نتيجه دست يافتند كه حتي با ايجاد تغييرات گسترده در ساختار تكنولوژي و روش‌ها نمي‌توانند بقاء و تداوم حيات خود را تضمين نمايند بلكه تحول در ذهنيت و انديشه كاركنان و مديران نسبت به مفاهيم سازمان است كه مي‌تواند تضمين‌كننده بقاء سازمان شود. لذا به اهميت دادن به تفكر كارآفرينانه است كه سازمان‌ها بتوانند ضمن سازگاري با محيط و بقاء در بلندمدت، موجبات رضايت‌مندي مشتري و فضاي كاري متعالي را براي كاركنان خود فراهم آورند. ازاين‌رو مفهوم جديد سازمان كارآفرين شكل گرفت كه در اين‌گونه سازمان‌ها بستر فعاليت‌هاي كارآفرينانه فردي و گروهي به‌طور مستمر فراهم است. در فرآيند تغييرات سريعي كه به‌واسطه تكنولوژي‌هاي ارتباطي در بستر اقتصاد مبتني بر دانش‌محور ايجادشده است، تفكر سنتي «قدرت بازو» جاي خود را به «قدرت فكر و دانش» داده است. مديريت فكري انسان‌ها بيش از هر زمان ديگر، از ارزش برخوردار شده است. به‌گونه‌اي كه در برخي از نظريه‌هاي دانشمندان به اين دوره زماني، عصر كارآفريني اطلاق شده است. چراكه امروزه، توسعه فرهنگ، اجتماعي، اقتصادي و سياسي كشورها در سايه وجود مديران خلاق و نوآور پيش مي‌رود. افراد خلاق و ريسك‌پذيري كه با برخورداري از توانايي‌هاي بالقوه در زمينه‌هاي مختلف تغيير و تحول ايجاد مي‌كنند؛ لذا در اين نوشتار برآن شديم تا به بررسي نقش خلاقيت بر كارآفريني سازماني بپردازيم.