تحليلي بر پيامدهاي اجتماعي بازي هاي رايانه اي با تاكيد بر فردگرايي ديجيتال

بازي هاي رايانه اي به مثابه يك پديده نوظهور فرهنگ خاص رو پديد اورده است. در زندگي دوم در فضاي بازي هاي رايانه اي و آواتاريسم همه آنچه كه در فضاي حقيقي وجود دارد، به فضاي مجازي تبديل شده است. در كنار همه اين ها مدل زندگي شهري، تفريح، ورزش و حتي فضاي سرگرمي در خانه هاي كوچك محدود شده است. بازي هاي رايانه اي ابزاري براي هژموني ساختار قدرت و ارزشهاي رسمي با الگوهاي تعليم و تربيت و جامعه پذيري بين نسلي و انتقال مفاهيم و فراروايت هاي پسامدرن است. اين بازي ها نوعي خاصي از ارزشها، باورها، ايدئولوژي هايي و سبك هاي زندگي و در يك كلام نوع ويژه اي از فرهنگ را بازتوليد مي كنند، و به زندگي كساني كه وارد ان مي شوند، رنگ و بوي خاص خود را مي دند. از اين رو بازي‌هاي رايانه‌اي را مي توان بخشي از پروژه فراگير يكسان سازي و هژموني فرهنگي دانست كه در مقايسه با نسل قبلي رسانه ها همچون راديو و تلوزيون، تاثيرگذاري اجتماعي به مراتب بيشتري دارد. در مقاله حاضر به پيامدهاي اجتماعي بازي هاي رايانه اي و مخوصاً فردگرايي پرداخته شده است. به طور كلي در مقاله حاضر بر اين نكته تاكيد مي شود كه كودكان و نوجوانان و خانواده ايراني و بويژه مادر ايراني در فرايند بازي‌هاي رايانه‌اي نبايد مصرف كننده منفعل توليدات گفتمان هاي هويتي غرب و تجدد باشند، بلكه بايد برخورد اگاهانه و هوشمندانه اي با اين رسانه هاي فرهنگي جديد در جامعه صورت گيرد و دانش و سواد رسانه اي خانواده ها حداقل در خصوص انتخاب نوع بازي ها افزايش يابد.