بازتاب آموزه¬هاي پزشكي در متون ادب پارسي

متون فرهنگ ايران اسلامي و اشعار و داستان هاي شعراي ژرف انديش پارسي، ثروت عظيم علمي و فرهنگي است كه به ما به ارث رسيده است و مي تواند پشتوانه¬ي بزرگي براي ترقي و پيشرفت علمي ما باشد. پيش از آن كه پزشكي مفهوم نوين پيدا كند اخلاق و آموزه هاي پزشكي در ميان حكما و فيلسوفان و شاعران رايج بوده است. در سفارش هاي بزرگان ادب فارسي مي¬توان نوع نگاه و انديشه¬ي آنان را در باب پزشكي بررسي كرد. پژوهش در اين گنجينه ها، مي¬تواند بار ديگر انگيزه اي باشد براي پايه ريزي بنياد تمدني كه ايرانيان هزار سال پيش از اين داشته اند و آواي آن هنوز از وراي تاريخ، در تمامي علوم، طنين انداز است. پژوهش حاضر با مطالعه¬ي ديدگاه مختلف كوشيده است تا در يك گزارش تحليلي به بررسي گستردگي آموزه¬هاي پزشكي در متون ادب پارسي بپردازد.