درنگي در سبك نثر مير سيد علي همداني

ميرسيد علي همداني به سبب نفوذ قابل توجه اش درشبه قاره هند وكشور پاكستان ونيز اقبال به آثارش - در بيرون از مرزهاي ميهن- بايسته است تا مختصات سبكي سخنش مورد بررسي قرارگيرد. قلم اين نويسنده در همه آثارش يكنواخت نيست به طوري كه بزرگترين اثرش، ذخيره الملوك، با نثري كهن تر از شيوه زمان نگارش يافته و ديگر آثارش- كه البته از نظر كميت قابل ملاحظه اند- با نثري فني يا نزديك به آن نوشته شده است. وي سخن خويش را با آرايش هاي بياني و بديع آراسته است، با اين حال معني و مفهوم را اسير لفاظي و ظاهر آرايي در سخن ننموده است، همچنين درنثر وي سيطره اش بر علوم قرآني و احاديث وروايات كاملا مشهود است. تسلط وي در نويسندگي آن گونه است كه به مقتضاي فهم مخاطب مي نگاشته و تمايز شيوه نوشتاري ذخيره الملوك با رساله ذكريه و مشارق الاذواق دليلي بر اين مدعاست در اين مقاله نويسنده با نگاهي به اثر سه مذكور ويژگي هاي نثر آن ها را بررسيده است.