اثر بخشي آموزش اميددرماني بر كيفيت زندگي زنان مطلقه داراي فرزند دانش آموز

هدف: اثربخشي اميد درماني در كيفيت زندگي زنان مطلقه روش: روش پژوهش نيمه آزمايشييي و ري پيش آزم ن- پس آزم ن با گروه كنترل ب د. تعداد 30نفر اززنان مطلقه داراي فرزندان دانش آم ز مراجعه كننده به كلينيك ارس شهر ستان پارس آباد مغان با روش نم نهگيري در د سترس از ميان مراجعه كنندگان به مركز مداخ له در بحران( اورژانس اجت ماعي) شيييهرسييي تان پارس آ باد م غان انت خا و در گروه هاي آز مايش(( n1=15و كنترل( )n2=15جايگزين شدند. با ا ستفاده از پر س شنامه كيفيت زندگي آزم دنيها اندازهگيري شد. سپس مداخلات مبتني بر اميد درماني در 10جلسيييه گروهي براي گروه آزمايش اجرا شيييد. در پايان مداخلاتت كيفيت زندگي آزم دني دوباره اندازهگيري شد(پس آزم ن) و دادهها با استفاده از تحليل ك واريانس انجام شد. يافته ها: يافتهها نشيييان داد كه برنامه اميد درماني مي ت اند هيطههاي كيفيت زندگي زنان مطلقه و علي الخصييي ن زنان مطلقه داراي فرزندان دانش آم ز را به ر معناداري ( )%5بهب د بخشد. نتيجه گيري: نتايج پژوهش ش اهدي را پيشنهاد ميكند كه اميددرماني روش درماني مناسبي براي بهب د سطح كيفيت زندگي مي باشد. اجراي چنين جلساتي در مراكز مداخله در بحران و كلينيك هاي مددكاري ت صيه مي ش د