تأثير بهبود بهره برداري بر ميزان شاخص هاي ارزيابي سامانه هاي آبياري باراني آبپاش متحرك

كشور ايران در منطقه خشك و نيمه خشك جهان واقع شده و با بحران كمبود آب مواجه است. بنابراين هر گونه اقدامي كه منجر به صرفه¬جويي در مصرف آب شود، امري لازم مي¬باشد. از جمله¬ مي¬توان به اصلاح بخشي از راندمان آبياري اشاره كرد كه ناشي از بهره¬برداري نادرست از سيستم¬هاي آبياري باراني مي-باشد. دشت دهگلان از جمله مناطق عمده¬ي كشاورزي مي¬باشد كه با مشكلات كمبود آب مواجه است. در اين تحقيق 10 سيستم آبياري باراني از نوع كلاسيك ثابت با آبپاش متحرك در دشت دهگلان انتخاب و مورد ارزيابي قرار گرفتند. ارزيابي مزارع مورد مطالعه به روش آبپاش منفرد و همچنين اطلاعات مربوط به روش آبياري نيز از طريق پرسشنامه¬ تهيه گرديد. نتايج نشان داد كه قبل از اصلاح سيستم‌ها، مقادير شاخص‌هاي ارزيابي در شرايط مطلوبي قرار ندارند. پس از اعمال اصلاحات مديريتي ممكن در هر كدام از مزارع، متعاقباً اقدام به ارزيابي مجدد مزارع شد. متوسط ميزان بهبود از جمله شاخص‌هاي ضريب يكنواختي، راندمان پتانسيل كاربرد آب در ربع پايين، ميزان تلفات آبياري، راندمان كاربرد و كفايت آبياري به ترتيب 62/26، 48/68، 38، 15/32 و 85/11 درصد بود كه با توجه به مجموع اقدامات اصلاحي ساده و اوليه انجام شده، ميزان بهبود به دست آمده بسيار مطلوب مي¬باشد.