بررسي رابطه بين ابعاد رضايت شغلي با سلامت روان در معلمان زن دوره ابتدايي

مقاله حاضر به بررسي رابطه بين سلامت روان و خرده مقياس هاي رضايت شغلي )نوع كار، سرپرست، همكاران، فرصتهاي ارتقاء، پرداختها( پرداخته است. از نظر هدف، از نوع تحقيقات همبستگي و از نظر شيوه گردآوري داده ها از نوع تحقيقات توصيفي مي باشد. نمونه آماري پژوهش شامل 286 نفر از معلمان زن دورهي ابتدايي مدارس دولتي و غير دولتي ناحيه 3 شهر كرمانشاه بود كه بر اساس فرمول تعيين حجم در جامعه مشخص و با روش نمونهگيري در دسترس از جامعهي آماري انتخاب گرديد. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه 28 سوالي سلامت عمومي (GHQ) گلدبرگ و هيلر ) 1979 ( با چهار خرده مقياس علائم جسماني 2 ، علائم اضطرابي و اختلال خواب 3 ، كاركرد اجتماعي 4 ، علائم افسردگي 5 كه از 0 تا 3 نمره گذاري شده بود و نيز پرسشنامه پرسشنامه رضايت شغلي) JDI (،اسميت،كندال و هيولين ) 1969 ( بود كه از 1 تا 5 نمره گذاري شده و پنج بعد نوع كار، سرپرست، همكاران، فرصتهاي ارتقاء، پرداخت را مي سنجيد. پايايي پرسشنامه رضايت شغلي با آلفاي كرونباخ براي كل پرسشنامه 94 / 0 و براي مولفههاي شغل، سرپرست، همكاران، فرصتهاي ارتقاء و پرداخت به ترتيب 89 / 0 ، 89 / 0 ، 84 / 0 ، 94 / 0 ، 87 / 0 بدست آمد و در پرسشنامه سلامت عمومي براي كل پرسشنامه 93 / 0 و در هريك از مولفههاي علايم جسماني، اضطراب، كاركرد اجتماعي و افسردگي به ترتيب 81 / 0 ، 85 / 0 ، 72 / 0 ، 89 / 0 بدست آمد. روش هاي آماري تحليل داده ها شامل تحليل رگرسيون خطي مي باشد. نتايج نشان داد كه رابطه بين متغيرهاي سلامت روان و خرده مقياس هاي رضايت شغلي شامل نوع كار، سرپرست، فرصتهاي ارتقاء، بصورت معناداري واريانس متغير ملاك سلامت عمومي معلمان زن را تبيين مي كنند. ضمنا متغيرهاي رابطه همكاران و ميزان پرداخت ها با سلامت روان، از نظر آماري معنادار نبود.