بررسي راهبردي مقوله گردشگر پذيري روستايي در حوزه توسعه پايدار منطقه اي

نگاه استراتژيك در توسعه پايدار منطقه اي يك انتخاب نيست كه يك ضرورت است. لازمه اين نگاه، داشتن دانش، ژرف انديشي، همه جانبه نگري، واقع بيني و بلوغ مديريتي است. توسعه پايدار فرايندي است كه پروژه هايي با مختصات علمي، واقع گرا و همه جانبه نگر مقوم آن هستند. در توسعه پايدار، نگاه سيستمي اصلي اجتناب ناپذير است. يكي از اركان اساسي در توسعه پايدار، اسكان پايدار است و توسعه پايدار روستايي را در همين چارچوب مي توان مطرح نمود. به نظر مي رسد درك مفهوم توسعه پايدار روستايي ( به طور خاص ) و پي بردن به نقش گردشگري –توريسم - در ارتباط با آن مستلزم توجه به اصول و اركان هاي توسعه پايدار (به طور عام) است.در اين ارتباط، يكي از راهبردهايي كه اخيرا در اغلب كشورهاي جهان مورد توجه قرار گرفته است، توجه و تأكيد بر توريسم در نواحي روستايي است كه داراي پتانسيل ها و زيرساخت هاي لازم جهت گسترش گردشگري است. وقوف بر چنين راهبردي زمينه ساز انتظاراتي است كه مقاصد اقتصادي، فرهنگي و در نهايت توسعه پايدار را دربر دارد. لذا در مواجهه با اين پديده بايد به گونه اي انديشيد كه ضمن رفع تمامي ابهامات و تصورات ناسازگار با واقعيات جاري در روستا، محدوديت ها را به امكان و تهديدات را به فرصت تبديل نمود. در اين راستا توجه به برخي اثرات اين راهبرد در توسعه منطقه اي بسيار راهگشا خواهد بود. اين پژوهش از حيث نظري و روش شناسي بر ساختار گرايي و تحليل تاريخي - تكويني در سطح كلان و راهبردي استوار است. اين پژوهش به روش مطالعات اسنادي -كتابخانه اي و تحليل كيفي در چندين محور و با هدف بررسي اثرات توريسم روستايي در توسعه پايدار منطقه اي مي باشد. اين رهيافت تلفيقي مبتني بر وابستگي و ارتباط متفابل بين همه عناصر و دست اندركاران توريست و همچنين نيازهاي زير ساختي و فيزيكي براي هر كدام از اين عناصر به همراه يك برنامه ريزي جامع جهت همكاري و هماهنگي بين برنامه ريزان و كارشناسان در ارتباط با ميزان منابع و نيازهاي مردمي جهت ايجاد توسعه پايدار روستايي است.