اهميت تناظر مدل‌هاي عامل‌مبنا و پوياشناسي سيستم در فرآيند مدل‌سازي يادگيري سازماني

علي رغم توجه به استفاده از رويكردهاي تجميعي و عامل‌مبنا به صورت مختلط، كمتر به نشان دادن منطقي و رياضياتي وجود تناظر ميان اين رويكردها و ارزش افزوده حاصل از آن به صورت مجزا توجه شده است. در اين ميان تناظر مدل هاي عامل مبنا و پوياشناسي سيستم غالباً بديهي فرض شده است، در حالي كه در اين پژوهش به صورت رياضي نشان داده خواهد شد كه چنين رابطه اي وجود دارد و اتفاقاً استفاده از مفهوم رياضي آن كمك مي‌كند تا بتوان در مورد نحوه مدل‌سازي يادگيري در سازمان نوآوري نمود. اين نوآوري ضمن نشان دادن زاويه‌هاي ديد متفاوت به يك سيستم، در توسعه دادن مدل‌هاي مربوط به هر رويكرد در هنگام تكميل مدل‌هاي رويكرد ديگر و يا رويكردهاي مختلط معادلاتي-رفتاري جالب توجه، نمود پيدا مي‌كند كه بسيار كاراتر از استفاده جايگزين از رويكردها و انتخاب تنها يكي از آن‌هاست كه در ادبيات گذشته بيشتر رواج داشته است. در حقيقت با توجه به چنين مفهومي در دو رويكرد، نگاه طراحي بجاي صرف نگاه تصميم‌گيري بر فرآيند مدل‌سازي غالب مي‌شود كه اقتضاي سيستم‌هاي پيچيده اقتصادي-اجتماعي امروزي است.