مروري بر استفاده بهينه و بهره وري افزون آب

نگاهي به شاخص سرانه منابع آب تجديد پذير كشور نشان دهنده كاهش منظم آن است. به طوري كه مقدار آن از 7000 متر مكعب در سال 1344 به 2100 متر مكعب در سال 1376 و به 1860 متر مكعب در سال 1385 كاهش يافته و در سال 1404 به كمتر از 1300 متر مكعب خواهد رسيد (غفاري شيروان، 1377). بنابراين، مي¬توان گفت كه كشور در دهه اخير وارد مرحله تنش آبي شده و در صورت ادامه روند فعلي افزايش جمعيت و روند نادرست فعلي مديريت تقاضا و الگوي مصرف آب در كشور، مواجه با مرحله بحران نيز خواهد شد. اگرچه بعضي از نقاط كشور مانند دشت¬هاي مركزي و شرق كشور از مرحله تنش عبور نموده و در حال حاضر در مرحله بحران آب قرار دارند، و متاسفانه در آينده نزديك نيز حتي مناطق به اصطلاح پر آب غرب و شمال غرب كشور دچار اين بحران كم آبي خواهند شد، كه نمونه بارز آن بحران خشكيدگي درياچه اروميه و فاجعه¬هاي محيط زيستي بعدي آن مي¬باشد. با توجه به اينكه بيش از 70% مصرف كشور مربوط به بخش كشاورزي است؛ تجزيه و تحليل شاخص¬هاي مصرف آب در بخش كشاورزي نشان دهنده مصرف بي رويه و غير اصولي آب در اين بخش مي¬باشد و نيازمند اصلاحاتي براي مصرف بهينه¬تر آب است.