تبيين ضرورت اجراي ارزشيابي كيفي – توصيفي در نظام آموزشي

به موازات گسترش روز افزون دامنه ي آموزش و پرورش موضوع سنجش اهميت بيشتري يافت تا آن جاكه موجب بررسي برنامه ها،طرح هاي آموزشي و كل سيستم آموزش و پرورش گرديد، زيرا در نتيجه ارزشيابي مي توان دريافت كه برنامه هاي تحصيلي از چه جهت و جنبه هايي موثر هستند و از چه جنبه هايي به علت ضعف و نارسايي به اصلاح، تكميل و يا تغيير احتياج دارند. رويكرد ارزشيابي سنتي توسط صاحب نظران تعليم و تربيت به علت جابجايي هدف و وسيله، ايجاد اضطراب، نتيجه مداري و ... دردوره ابتدايي مورد ترديد قرار گرفت هر چند تغيير نظام ارزشيابي سنتي در دوره ابتدايي و اجراي ارزشيابي توصيفي در دوران اجرايآزمايشي و هم اكنون با چالش هاي مواجه بوده است، اما به دليل تاثيرات مثبت آن مانند كثرت گرايي روش، فرايند گرايي بجاينتيجه گرايي، توجه به ابعاد همه جانبه شخصيت دانش آموزان ، كاهش اضطراب، پويايي و ... يكي از ضرورت هاي مورد توجه در سهند تحول بنيادين آموزش و پرورش است.