افزايش انگيزش شغلي: راهكاري مطلوب در ارتقاي محيط كاري

هدف: هدف پژوهش حاضر بيان ضرورت انگيزش شغلي به عنوان راهكاري اساسي در افزايش ارتقاي كارآيي كاركنان سازمان ها بوده است. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصيفي (مروري- كتابخانه اي) مي باشد. يافته ها: پس از بررسي تعاريف و نظريات موجود در زمينه انگيزش شغلي از جمله نظريه ي سلسله مراتب نيازهاي مزلو، نظريه ي وجود- وابستگي- رشد آلدرفر، نظريه ي نيازهاي آشكار موراي، نظريه y و x، نظريه ي نيازهاي مك كلند، نظريه دو عاملي هرزيرگ و نظريه هاي شناختي از جمله نظريه انتظار، نظريه برابري، نظريه انتظار و الگوي پورتر و لار، نظريه هدف گذاري، نظريه تقويت، نظريه خودمختاري، نظريه مسير- هدف پرداخته شده است. نتيجه گيري: در نهايت خاطر نشان شده است كه ايجاد و افزايش انگيزش شغلي در محيط سازمان ها باعث افزايش انگيزه افراد در بخش هاي مختلف سازمان شده و زمينه تحقق اهداف سازمان را فراهم مي سازد.