بررسي آسيب هاي امنيت اجتماعي و فرهنگي در شهر زابل

فضاهاي شهري، مكان هايي هستند كه به عموم شهروندان تعلق داشته، منحصر به جنبه كالبدي و فيزيكي نبوده، در حقيقت، با حضور انسان و فعاليت اوست كه معنا مي يابند. فضاهاي شهري، قدمتي ديرينه در تاريخ شهرسازي دارند و در طول تاريخ بشر، همواره عرصه اجراي كاركردهاي اجتماعي بودهاند. روش تحقيق در اين پروژه به صورت تحليلي توصيفي مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و ميداني مي باشد. بر اساس يافته ها، ميزان احساس امنيت در فضاهاي عمومي مناطق پايينشهر بيشتر از ميزان آن در مناطق متوسط شهر و مرفه نشين بوده است. نمونه هاي مورد بررسي اين پژوهش شامل مردان و زنان بوده اند كه همين نكته در نتايج تحقيق اثرگذار است. به اعتقاد نيومن محيط كالبدي مي بايست داراي خصوصياتي مانند مكانيزم هاي نمادين، مرز ها و سلسله مراتبي تعريف شده از عرصه هاي خصوصي تا عمومي باشد تا پهنه هاي مختلف درك و دانسته شود. ايجاد ظرفيت كالبدي نظارتي درفضا موجود باشد تا فرصت نظارت براي ساكنان و ديگر نهاد ها ممكن گردد. بعبارت ديگر حس عدم امنيت، در خيابان هاي شلوغ و مملو از جمعيت كاهش مي يابد. مردم حضور پليس و نيروي انتظامي و ارتقاء سطح فرهنگي را در ايجاد حس امنيت موثر مي دانند. از سوي ديگر فضاي بي كران و خالي، اضطراب آور و مقياس انساني و راحت، آرام بخش است. همچنين تراكم و فشردگي زياد جمعيت ازدحام امكان برخورد فيزيكي و آسيب پذيري را افزايش مي دهد و آرامش رواني كاربران را تحت تاثير قرار مي دهد